2. Gün Naat: MEHMET AKİF ERSOY

بر گيجه

اون دورت عصر اول، ينه بر بويله كيجه‌يدى،

قومدن، آيڭ اون دوردى، بر اوكسز چيقيويردى!

لكن، او نه خسراندى كه: حس ايتمدى گوزلر؛

قاچ بيڭ سنه‌در، حالبوكه، بكلشمه‌ده‌لردى!

​نردن گوره‌جكلر؟ گوره‌‌مزلردى طبيعى:

بر كرّه، ظهور ايتدیكى چول اڭ صاپه يردى؛

بر كرّه ده، معمورهٔ دنيا، او زمانلر،

بحرانلر ايچنده‌يدى، بو گوندن ده بتردى.

​صرتلانلرى كچمشدى بشر يرتيجيلقده؛

ديشسزمى بر انسان، اونى قاردشلرى ييردى!

فوضا بتون آفاقنى صارمشدى زمينڭ،

صالغيندى، بوگون شرقى ييقان، تفرقه دردى.

​ديركن، بيومش، قرقنه گلمشدى كه اوكسز،

باشلرده گزن قانلى آياقلر صويه ايردى!

بر نفحه‌ده انسانلغى قورتاردى او معصوم،

بر حمله‌ده قيصرلرى، كسرالرى سردى!

​عجزك كه، ازلمكدى بتون حقى، ديريلدى؛

ظلمڭ كه، زوال عقلنه گلمزدى، گبردى!

عالملره رحمتدى، اوت، شرع مبينى،

شهبالنى عدل ايسته‌ينڭ يوردينه گردى.

​دنيا نه‌يه صاحبسه، اونڭ ويرگيسيدر هپ؛

مديون اوڭا جمعيتى، مديون اوڭا فردى.

مديوندر او معصومه بتون بر بشريت...

يارب بزى محشرده بو اقرار ايله حشر ايت.

BİR GECE

On dört asır evvel, yine bir böyle geceydi,

Kumdan ayın ondördü, bir öksüz çıkıverdi!

Lâkin o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler;

Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!

Nerden görecekler? Göremezlerdi tabiî:

Bir kerre, zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi;

Bir kerre de, mamûre–i dünya o zamanlar

Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.

Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;

Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!

Fevzâ bütün âfâkını sarmıştı zeminin,

Salgındı, bugün Şark’ı yıkan tefrika derdi.

Derken büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,

Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!

Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma’sûm,

Bir hamlede kayzerleri, Kisrâları serdi!

Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;

Zulmün ki zevâl aklına gelmezdi, geberdi!

Âlemlere rahmetti, evet, şer’–i mübîni,

Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi.

Dünya neye sahipse, onun vergisidir hep;

Medyûn ona cem’iyyeti, medyûn ona ferdi.

Medyûndur o ma’sûma bütün bir beşeriyyet...

Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.

Mehmet Akif Ersoy (Hilvan, 28 Ağustos 1928)