12. Gün Naat: MEHMET AKİF ERSOY

نجد چوللرنده

​​یا نبی، شو حالمه باق!

نصل كه باغری یانار، گون قیزنجه، صحرانڭ؛

بنم ده روحمی یاقدقجه یاقدی هجرانڭ!

​حریمِ پاكڭه جان آتمق ايسته‌دم طوردم؛

گرلدی قارشمه ییللرجه عائلم، یوردم.

​«تحمل ایت!» دیدیلر... هانگی بر زمانه قدر؟

نه بیتمز اولسه تحمل، اونڭ ده بر صوڭی وار!

​گوزمده توتدی بو آڭدقجه یاندیغم طوپراق؛

اوڭمده طورمدی آرتق، نه خانمان، نه اوجاق...

​ییقلدی هپسی... بن آشدم دیار سودانی،

اوچ آی «تهامه!» دیوب چیگنه‌دم بیابانی.

​كمیكلرم بیله یانمشدی بلكه صحراده؛

یتشمسه‌یدڭ اگر، یا محمد امداده:

​اسردی قومده یوزركن سرین سرين نفسڭ؛

آقار صولر گبی چاغلاردی هر طرفده سسڭ!

​اراده‌م اولدیغی گوندر سنڭ اراده‌ڭه رام،

بر آن ایچون بڭا یوللرده طورمق اولدی حرام.

​بتون هياكلِ خلقتله حسبحال ایتدم؛

لیاله دردمی دوكدم، جبالی سويلتدم!

​یانوب طوتشمه‌دن آیلرجه یوممدم گوزمی...

نجومه صور كه بو كرپیكلر اویقو كورمشمی؟

​عذابِ هجرڭه قاتلاندم اللی اوچ سنه‌در...

صوڭنده آلنمه چارپان بو ظالم اورتو نه‌در؟

​بش آلتی سینه‌یی هجران ایچنده ایڭلده‌رك،

چیقان یوركلره خسرانمی، مرحمتمی گرك؟

​دمیر نقابڭی قالدیر مزار پاكڭدن؛

بو خسته روحمی آرتق آیرما خاكڭدن!

​نه‌در او مشعله؟ نورڭمی؟ یا رسول الله...

Yâ Nebî, şu hâlime bak!

Nasıl ki bağrı yanar, gün kızınca, sahrânın;

Benim de ruhumu yaktıkça yaktı hicranın!

Harîm–i pâkine can atmak istedim durdum;

Gerildi karşıma yıllarca ailem, yurdum.

“Tahammül et!” dediler... Hangi bir zamana kadar?

Ne bitmez olsa tahammül, onun da bir sonu var!

Gözümde tüttü bu andıkça yandığım toprak;

Önümde durmadı artık, ne hânümân, ne ocak...

Yıkıldı hepsi... Ben aştım diyar–ı Sûdan’ı,

Üç ay “Tihâme!” deyip çiğnedim beyâbânı.

Kemiklerim bile yanmıştı belki sahrada;

Yetişmeseydin eğer, yâ Muhammed imdada:

Eserdi kumda yüzerken serin serin nefesin;

Akar sular gibi çağlardı her tarafta sesin!

İradem olduğu gündür senin iradene râm,

Bir an için bana yollarda durmak oldu haram.

Bütün heyâkil–i hilkatle hasbıhâl ettim;

Leyâle derdimi döktüm, cibâli söylettim!

Yanıp tutuşmadan aylarca yummadım gözümü...

Nücûma sor ki bu kirpikler uyku görmüş mü?

Azâb–ı hecrine katlandım elli üç senedir...

Sonunda alnıma çarpan bu zâlim örtü nedir?

Beş altı sineyi hicran içinde inleterek,

Çıkan yüreklere hüsran mı, merhamet mi gerek?

Demir nikâbını kaldır mezâr–ı pâkinden;

Bu hasta ruhumu artık ayırma hâkinden!

Nedir o meş’ale? Nûrun mu? Yâ Rasûlallâh....

Mehmet Akif Ersoy