Bir Duvar Yazısı: Nalbantın Cep Numarası

Adam hafifçe ıslık çalar

“ta dir ten ten tennenni tennenna dirna dilli

Tenna deredilli ten canım dillere dillere

Dillere dir dir ta na tenenen tennen

Na deredilli ten canım”

Güm güm gümbürdeyen hayal

Örs, çekiç, ocaktan alınmış nal

Ter damlaları ile sertleşiyor

Meydanda güneş ışığı, alevden kabarcıklar

Avuçta nasır, pazular gömleği yırtar

Terennüme ahenkli çak çaka çak çak

At bile biliyor tak taka tak tak

Kapı önünde hep, insanlara çok yakın

Bilmiyor nedir cereyan

-At nalları sesleri hızlıca geçer-

Gasteler, cinayetler, magazin

Yok akışında hayatının

Çekiç darbeleri,coşkulu, uğursuz, gergin

İyi günler efendim

Kibrit çakıp aydınlatıyor gaz lambası

-Toynaklar yumuşakça tırıslıyor-

Öldüğünde müzeye koyacaklar

Törpüsünü, çivisini, sehpasını

Alkışlar ve tezahüratlar içerisinde

Kimsenin gidemeyeceği bir yerde birini dinlercesine

-Toynaklar sertçe takırdıyor-

Bir sürü pis şey var mesela kibir,

Onda zerresi yok dedikodunun

Bilmez riya, yalan, sokratik oyun

Doğanın en güzel çiçekleri yorgunluğunda kalbinin

Uzaklaşıyor, çılgınca sayıklamalar

Uzaklaşıyor, geleneği çöpe atanlar

Işık sönerken gölgeler kapanıyor

-Toynaklardan sesler rahvan rahvan-