ELMA BAHÇESİ

Resim: Desolation
Ressam: Thomas Cole

Elma Bahçesi
Semih Samyürek

didinip durdum gençliğim boyu
diktiğim tohumu verdiğim suyu
kıskanırdı güneş ve gece
neylesin deveranı beyhude felekler
dalardı onlar da bahçemi seyre
kalsam içinde devirlerce
gitmek için gelen zamanı
tutsam derdim ellerimle

bir komutan edasıyla
orduevleri gibi süslediğim bahçeme
konuk olunca serin soluğuyla şafak
başlardım yataklarında devriyeme

ne bir serseri ne de ağaların yâveri
ben toprağın diplomalı müridi
ümidini ekip biçen ayazda
entellerin kabız kremleri
patronların cilalı ruganları
arasında bir yerlerde

ayıkladı beni elmalarım
eşiğimde bekleyen köpeğimden
onun rütbesi dişlerindeki kemik
ve yaz kış varabildiği kulübesiydi
ayırırdı onu hazâkatle
sokakların başıboş uğultusundan

kömür nasıl elmas oluyorsa
değersiz madenler de dönmez mi altına?
böyle kandırdı beni dünya
emeğinden başkası yoktur insana
bu söz ne tatlı geldi bir bilseniz
şeytanın ağzında
hükmedene dek ellerime
bilmedim niye bu ayet onun dilinde
şerbetlenip iştah kabartıyor

ellerim benimdi yine
tohumu eken suyu veren bendim
fakat niçin kazandığım para
yetmiyordu hayatı bağrıma basmama?

başı devrik ulu bir heykeldi
sığınmak istemiştim ona
bombalar yağdığında
yetmedi aldığım aspirin
şah damarımdan akan kanla
mühürlediğim sözleşmeler
üryan bıraktı beni
zırh saydıklarım perdeymiş
şahitliğimmiş kuvva

beni belvâdan çıkaracak olan
yeryüzünden ümmî kalmayı
öğrendim yeryüzünde
sırf bu yüzden hak etse de vefayı
yırtacağım diplomamı

diriler uyusun ölülere gitmek isterim
ellerim acıdan kanasa da
fidanlarımı kendim dikerim
bin yol varsa önüme getirilen
roma'ya çıkmayanına talibim ben